Czy jesteśmy upoważnieni przez taniec na rurze ?: W jaki sposób dzisiejsi polacy odwracają feminizm do góry nogami

Wprowadzenie do bieguna

Zawsze z dumą identyfikowałem się jako feministka. Córka mamy drugiej fali, dorastałam, szorując półki z książkami pełne Naomi Wolfe i Germaine Greer. Kiedy studiowałem na uniwersytecie, kwestionowanie codziennych spotkań z władzą zarówno instytucjonalną, jak i osobistą z perspektywy teorii płci było dla mnie drugą naturą. Nic więc dziwnego, że w 2005 roku znalazłem moją 18-letnią studentkę UVIC głęboko w kopii samic świń szowinistycznych Ariela Levy'ego: kobiety i wzrost kultury ożywienia [i]. To było moje pierwsze wprowadzenie do tańca na rurze jako zajęcia rekreacyjnego.

Wśród innych krytyków kulturowych Levy surowo ocenia taniec na rurze jako antyfeministyczny. Pisze: „kręcenie się wokół bieguna… jest bardziej parodią kobiecej siły seksualnej niż jej wyrazem. W jaki sposób wskrzeszenie każdego stereotypu kobiecej seksualności, który feminizm usiłował wyrzucić za dobre dla kobiet? ”[Ii] TAK, pomyślałem, wściekle podkreślając i podkreślając moją kopię FCP. Jako aktywistka Projektu Przeciw Przemocy, prowadząca kampus i studiująca kobiety (jak się wtedy nazywała), doszłam do wniosku, że taniec na rurze we wszystkich swoich iteracjach całkiem wyraźnie odpowiada najnowszej formie napinania mięśni Patriarchy.
 
 Dziś jestem 31-letnim prawnikiem. Jestem również tancerką na rurze, zawodnikiem, instruktorem fitness, trenerem, a ostatnio sędzią zawodów. W ciągu ostatnich 14 lat moje spojrzenie na przemysł biegunów uległo znacznej zmianie. Tysiące kobiet na całym świecie również odrzuca ideę, że taniec na rurze jest narzędziem patriarchatu. Kiwają głową w układzie zbiorowym… taniec na rurze jest wzmacniającą praktyką, która wciąż zmienia nasze życie na lepsze.

Dlaczego zmieniłem zdanie? Głównie dlatego, że nie miałem pojęcia, czym jest taniec na rurze, gdy byłem zajęty jego oceną. Zmieniła się zarówno moja świadomość, jak i polityka. Mniej więcej w tym samym czasie Polak wyszedł z klubów ze striptizem i przeniósł się do fitness studio (dzięki pionierskim egzotycznym tancerzom z końca lat 90.) pojawiły się feministki „trzeciej fali”. Te kobiety twierdziły, że ich wybór jest najważniejszy - wybór bycia gospodynią domową lub striptizerką (lub obojga) może być wzmacniający, o ile indywidualna kobieta zachowa kontrolę nad swoimi decyzjami. Ciekawe, otwarte kobiety zaczęły przynosić różnego rodzaju umiejętności i talenty do studiów na rurze - gimnastyka, balet, taniec nowoczesny, teatr, akrobatyka - i taniec na rurze szybko przerodził się w stale rozwijającą się, różnorodną praktykę, jaką jest dzisiaj. Wzrost popularności spowodował niejasną świadomość wielu osób, że taniec na rurze był hobby związanym z fitnessem, a nie zajęciem seksualnym. Zanim skończyłem szkołę prawniczą, rzuciłem wystarczająco dużo osądu, aby wypróbować klasę - i było to przeciwieństwo wszystkich moich oczekiwań.

Pomimo ogólnej świadomości, że taniec na rurze to coś, co kobiety robią dla zabawy i sprawności fizycznej, wciąż pojawiają się pytania od całej populacji: czy to naprawdę wzmacnia? Czy uczy się rozbierać? Czy to feministka? Istnieje niezaprzeczalnie silne piętno wobec tańca na rurze i samych tancerzy, które nadal istnieją nawet w społecznościach liberalnych. Jako przykład, we wrześniu 2016 r. London Abused Women's Centre wycofało się z udziału w marszu Take Back the Night, wydarzeniu mającym na celu położenie kresu przemocy wobec kobiet i obwinianiu ofiar, po tym, jak dowiedziałoby się o tym studio fitness na rurze. Menedżer programu LAWC stwierdził: „nie rozwiążemy ucisku kobiet, tańcząc na słupie”, nazywając ten biegun praktyką antyfeministyczną, której nie można oddzielić od jego wyzysku [iii]. Uważam, że takie stanowisko wynika z ciągłego osądu pracowników seksualnych i striptizerek oraz, w związku z tym, z kobiecej ekspresji seksualnej. Przyczyny wyroku i związane z nim piętno są niezwykle złożone i wykraczają poza zakres tego artykułu. Ale z tego powodu tancerze na rurze muszą nieustannie bronić się i uzasadniać, dlaczego robią to, co robią. Jest to podwójnie frustrujące, biorąc pod uwagę fakt, że ludzie, którzy krytykują Polaka jako antyfeministkę, wyraźnie nie mają pojęcia, co robią tancerze na rurze, i nie poświęcili czasu na przesłuchanie.

Jak więc taniec na rurze, który wywodzi się z kontekstu klubu ze striptizem, środowiska całkowicie kontrolowanego przez mężczyzn i wykorzystywanego przez kobiety z ograniczoną sprawnością, przekształcił się w działalność reklamowaną jako wzmacniająca feministyczną praktykę? Dziś jestem uzbrojony w sześć solidnych lat mądrości za sobą, aby udzielić świadomej odpowiedzi krytykom. Moim zdaniem cechy, które sprawiają, że biegun jest wzmacniającą praktyką feministyczną we współczesnym kontekście, można podzielić na 3 szerokie kategorie: rozwijanie pozytywnych relacji z kobiecymi ciałami (na dwa sposoby: pozbawianie wstydu ciała i ponowne kształtowanie sprawności kobiet), radykalne i uzdrawiająca natura zmysłowej ekspresji i rozwój społeczności międzysektorowej [iv].

Ale zanim się rozwinę, muszę wyjaśnić, co robią dzisiejsi tancerze na rurze.

Co robią polery DO?

Dla tych, którzy nie wiedzą, „polerami” są ludzie, którzy uczęszczają na treningi na biegunach lub ćwiczą w domu w celu zabawy, fitnessu, występów lub zawodów. Powody i sposób, w jaki dzisiejszy biegun ma kluczowe znaczenie dla zrozumienia, dlaczego taniec na rurze może być wzmacniający. Dołączenie historii wyzysku do dzisiejszej społeczności biegunowej bez faktycznego informowania się o realiach tego, co robią tancerze biegunowi, jest, szczerze mówiąc, niebezpiecznie ignoranckie. A zbyt intensywne skupienie się na tym, czym było, a nie czymś, nie prowadzi nas nigdzie. Jako krótkie porównanie zastanów się, jak zaczął się balet jako „handel ciałami tancerzy”; Dziewiętnastowieczne paryskie szkoły baletowe były wylęgarnią wykorzystywania seksualnego młodych, zubożałych dziewcząt przez bogatych męskich patronów [v]. Dziś balet jest jedną z najbardziej cenionych form sztuki na świecie.

Co robią polerowie? Przede wszystkim polery nie są striptizerkami. Zajęcia na biegunach nie uczą striptizu, a studia na tyczce nie są ośrodkami, w których kobiety mogą się ubierać. Chcę wyjaśnić, że moim zdaniem: a) striptizowanie jest ważną formą pracy zarobkowej, b) striptizerki zasługują na taki zawód i powinny je okazywać tak samo jak każdemu, kto zarabia na życie, oraz c) taniec na rurze poza klubami ze striptizem nie jest mniej więcej tak samo ważne, jak striptiz, ale taniec na rurze dla zabawy i striptiz to dwie zupełnie różne rzeczy. Kluby ze striptizem nigdy nie były znane jako ośrodki wzmocnienia pozycji kobiet; przyczyny tego wymagają głębokiego przesłuchania w sprawie mizoginii kulturowej wplecionej w naszą tkankę społeczną, a zakres tego artykułu jest znacznie węższy. Tutaj skupiam się wyłącznie na nowoczesnym tańcu na rurze, ponieważ rozwinął się poza klubami ze striptizem, co jest zupełnie inną działalnością. Trzeba jednak przyznać, że dzisiejsi polerowie są uprzywilejowani do bieguna ze względu na pionierską pracę, jaką wykonali striptizerki, aby uprawiać taniec na rurze jako praktykę. I podczas gdy wielu dzisiejszych profesjonalnych tancerzy egzotycznych pracuje nad zmianą kultury klubu ze striptizem w celu stworzenia bardziej upodmiotowionego środowiska dla kobiet, ten temat nie jest moim celem.

Aby wyjaśnić dzisiejszą „praktykę tańca na rurze”, zacznę od tego, że taniec jest po prostu ruchem ludzkiego ciała. Kiedy ciała się poruszają, są one zdolne do wyrażenia pełnego ludzkiego emocji, w tym zmysłowości, gniewu, smutku, seksualności, wrażliwości, rozpaczy, podniecenia i radości. Taniec na rurze to po prostu taniec za pomocą rekwizytu, metalowego pręta. Nie ma nic w poruszaniu się po słupie, co czyni go z natury antyfeministycznym, wulgarnym, wyzyskującym lub w jakikolwiek sposób mniej godnym niż inne formy tańca.

Dzisiejsi polacy tworzą dowolny rodzaj wyrazu, jakiego chcą, z dodatkowymi umiejętnościami sportowymi związanymi z podnoszeniem ciała w powietrzu podczas wykonywania tej czynności. Aby ułatwić tę praktykę, treningi na biegunach zwykle mają tę samą strukturę, co inne zajęcia taneczne lub fitnessowe: rozgrzewka, ćwiczenia kondycyjne i ćwiczenia cardio, umiejętności techniczne i sztuczki oraz rozluźnienie. Studenci zazwyczaj muszą mieć boso, ponieważ program nauczania ma często charakter gimnastyczny. Bardziej zaawansowane klasy zaczynają się rozwijać w różnych specjalistycznych technikach, w tym lirycznych (bardziej baletowy styl), współczesnych, spinning, egzotycznych (noszenie obcasów) i wielu innych. Przedstawienia mogą być komediowe, dramatyczne i polityczne. Niedawno oceniłem konkurs, w którym wykonawca wykorzystał drąg do zbadania tematów zawłaszczania kultury, rasizmu i hipokryzji kanadyjskiej polityki. Możliwości są nieskończone.
 
 Kobiece ciała, część 1: Rzucanie wstydu (i ubrania)

Ogromna część tego, co sprawia, że ​​Polacy są silniejsi i bardziej feministyczni, to odchodzenie od społecznego osądu kobiecych ciał, w kierunku akceptacji i celebrowania ciał niezgodnych. Kultura klas biegunowych odgrywa kluczową rolę w zrzucaniu indywidualnych i systemowych wzorców wstydu ciała oraz w rozwijaniu zdrowszych relacji między kobietami a ich ciałami.

Polacy polegają na swojej skórze, aby chwycić lub „przykleić” się do tyczki, więc większość strojów ma niewielkie rozmiary. Kobiety w każdym wieku, o różnych kształtach, rozmiarach, rasach, zdolnościach i tożsamości płciowej spotykają się z brzuchami i nogami wystawionymi na lekcjach bieguna; nowi studenci często martwią się tym narażeniem. Pokazując części ciała, które kobiety nauczyły się być samoświadome, w tym cellulit na udach, rozstępy na brzuchach, ciążę, pomarszczoną skórę, nieodpowiedni rozmiar lub kształt, lub naprawdę mnóstwo normalnych zdrowych rzeczy, które istnieją w ramach ciało kobiety, ale nie są zgodne z typowymi standardami urody, na początku jest niewygodne. Ale to narażenie skóry stanowi wyzwanie dla wyuczonych wzorców negatywnej samooceny i wstydu ciała, a także podważa oczekiwania dotyczące tego, jak powinny wyglądać „odsłonięte” kobiece ciała.

Są dwa ważne dania dla polerów, gdy tylko przyzwyczają się do pokazywania swojej skóry. Po pierwsze, że wszelkiego rodzaju ciała kobiece mogą istnieć w swoich „niedoskonałościach”, w przestrzeni zdominowanej przez kobiety, bez osądu. Dzięki wspólnej wrażliwości polacy komunikują się ze sobą „jest to bezpieczna przestrzeń - moje ciało jest w porządku, twoje ciało jest w porządku, wszystkie nasze ciała są do przyjęcia”. Po drugie, polerowie dowiadują się, że ekspozycja skóry umożliwia sztuczki nadludzkie i przeciwstawiające się grawitacji, gdy chwyt ich skóry utrzymuje je w powietrzu. To odbudowuje i wzmacnia pozytywne relacje z ciałami, gdy kobiety zaczynają świadczyć i zdawać sobie sprawę z niesamowitych rzeczy, które może zrobić ich skóra.

Ciała kobiety, część 2: studio tyczek, siłownie

Zajęcia na biegunach odgrywają kluczową rolę w przeformułowaniu koncepcji sprawności kobiet. Chociaż zdaję sobie sprawę, że siłownie mogą być świetnym miejscem do budowania pewności fizycznej i siły, typowa siłownia może również tworzyć bardzo toksyczną atmosferę. Maszyny, które liczą kalorie, lekcje „wydmuchiwania tłuszczu” i reklamy rzeźbienia ud / mięśni brzucha / ramion przed sezonem plażowym? Być może ważny. Istnieje jednak niebezpieczeństwo kultywowania nacisku raczej na to, jak wyglądają ciała, niż na to, jak się czują i jak się zachowują. Kobiety są szczególnie narażone na kulturę siłowni, ponieważ typowe siłownie zachęcają kobiety do zajmowania mniejszej przestrzeni fizycznej, tracąc na wadze i unikając „dużych” mięśni. Innymi słowy, kobiety zachęca się do pozostania fizycznie małym. Może to wiązać się z zaburzeniami nawyków żywieniowych i dysmorfią ciała. Również dla niektórych (mnie) siłownie mogą być agresywnie monotonne. Na końcu tej bieżni naprawdę nie ma się czego spodziewać.

Natomiast zajęcia na biegunach zawsze koncentrują się na uczeniu się biegunów w celu zdobycia umiejętności biegunowych. Instruktorzy nie dbają o to, jak wygląda twoje ciało ani jak mogą pomóc Ci zmienić jego wygląd. Są zainteresowani pomocą w uzyskaniu najnowszej sztuczki na biegun i ulepszeniu techniki. Nigdy nie słyszałem, żeby instruktor bieguna omawiał cele związane z odchudzaniem ani nie wspominał, że określone ćwiczenie na maszcie jest świetne do spalania kalorii podczas zajęć. Dla wielu kobiet koncentracja na umiejętnościach polega na zdrowym odejściu od krytyki ciała i świętowaniu sukcesów cielesnych.

Wielką zaletą tych umiejętności jest to, że niezamierzonym efektem ubocznym jest sprawność funkcjonalna. Oprócz stabilizacji rdzenia, zwiększonej elastyczności i ruchomości stawów, najbardziej zauważalną zmianą podczas uczenia się nowych ruchów biegunów jest oczywisty wzrost rozwoju mięśni - szczególnie w górnej części ciała. Większość kobiet dochodzi do bieguna z absolutnie zerową siłą w górnej części ciała; dzięki konsekwentnemu treningowi nowość siły górnej części ciała powoduje znaczną zmianę w psychice typowego polera. To, co jest zwyczajne dla większości mężczyzn, jest prawdziwą nowością dla większości kobiet. Nagle możliwość podniesienia się w powietrze (i samodzielne otwieranie słoików!) Nie może pomóc, ale przełożyć się na poczucie nadludzkości. Dodatkowo, Polacy świętują rozwój mięśni i fakt, że ich ciała zajmują więcej przestrzeni fizycznej, a nie mniej, w miarę postępu.

Rzucanie wyzwania patriarchatowi poprzez zmysłowy ruch

Możliwe style tańca na rurze są tak nieograniczone, jak zasięg ludzkiej mimiki. Jednak egzotyczny styl bieguna przyciągnął największą uwagę opinii publicznej i był przedmiotem największej krytyki. Na podstawowym poziomie wynika to z ciągłego osądzania kobiecej ekspresji seksualnej i pracowników seksualnych, mimo że większość kobiet uprawiających egzotyczny kij nie tańczy dla mężczyzn ani dla pieniędzy.

Około 5 lub 6 lat temu Polacy mieli ogromny nacisk na zdystansowanie się od tańca egzotycznego i unikanie społecznego osądu. Terminy takie jak „sport na rurze” i „fitness na rurze” zostały użyte, aby wyróżnić kij jako odrębną, a zatem uzasadnioną aktywność. A dzięki talentowi i kreatywności kobiet dołączających do społeczności Polaków, Pole zdecydowanie rozwinęło się w coś zdecydowanie nieseksualnego i zupełnie innego niż to, co występowało w klubach ze striptizem. W rzeczywistości większość polerów nigdy nie wkłada obcasów przez pierwsze kilka lat (w tym ja) i interesują się tylko aspektami fitness lub tańca na rurze. Jednak w ostatnich latach niektórzy polacy zaczęli zdawać sobie sprawę, że bardziej zmysłowe style mogą być wyjątkowo feministyczne.

Reguły społeczne określające, jak i kiedy kobiety zachowują się zmysłowo lub seksualnie, były i zawsze były uciążliwe. Kiedy kobiety decydują się przenieść lub odsłonić swoje ciała poza granice tego, czego się zwykle oczekuje, lub nosić ubrania, które w innym przypadku mogłyby wyglądać „nieładnie”, na własnych warunkach, może to samo w sobie stać się radykalnym aktem. Tancerze biegunowi, którzy ćwiczą taniec egzotyczny, odrzucają te poglądy na temat akceptowalnego zachowania, twierdząc, że są seksualni i swoje ciała, bez przykrości i wstydu. Domagają się, aby byli akceptowani zarówno jako istoty seksualne, jak i „całe” osoby o życiu osobistym i zawodowym. Praktyka tańca egzotycznego wymaga, aby ta dwójka nie była podzielona.

Egzotyczni polacy rzucają wyzwanie tradycyjnej dynamice władzy, która istniała, gdy kobiety tańczyły w zamian za gotówkę zgodnie z męskimi fantazjami i standardami urody. Występowanie dla siebie lub w towarzystwie innych kobiet, bez względu na to, czy mężczyzna może wpłynąć na występ, jest subwersją władzy. Kiedy kobiety ćwiczą egzotykę poza męskim spojrzeniem, odzyskują własność swojej seksualnej ekspresji. A kiedy występują publicznie lub udostępniają egzotyczne filmy w mediach społecznościowych, często wypowiadają się, w jaki sposób i kiedy mogą udostępniać swoje ciała i przypominają widzowi, że mają kontrolę nad tą decyzją. Widzowie nie są w stanie kontrolować ani wywierać żadnego wpływu na seksualność tych wykonawców - co jest nietypowe dla historycznych relacji między egzotycznymi tancerzami i ich publicznością, a także ogólnie między mężczyznami i kobietami. Wszystko to może spowodować zmianę kulturową poprzez ponowną koncepcję władzy w związkach płciowych.

Studenci tańca egzotycznego reklamowali ten styl jako narzędzie przywracania więzi z ich zmysłowością. Typowe techniki, w tym ruchy bioder, artykulacja kręgosłupa i powolny zmysłowy taniec (bez zamiaru występowania u mężczyzn), dają kobietom w każdym wieku możliwość ponownego połączenia się z biodrami, centrum energii rozrodczej i seksualnej. Noszenie obcasów ma tę dodatkową zaletę, że stoi wysoko jak Amazonka w towarzystwie innych amazońskich kobiet - wszystko to podczas wykonywania nadludzkich wyczynów. Zajęcia te zazwyczaj zachęcają kobiety do skupienia się na tym, co jest dobre, a nie na tym, co wygląda dobrze; skupienie się na własnej zmysłowości w klasie jest potężną formą popierania własnej miłości i zachęca uczniów do tworzenia miejsca dla innych kobiet, aby robiły to samo.

Chociaż historia zmysłowego tańca na rurze mogła być wyzyskująca, nowy kontekst, w którym kobiety często badają ten ruch, nie jest obiektywizujący; jest raczej formą popierania pozytywnego wyrażania siebie, eksploracji i akceptacji kobiecej siły seksualnej.

Społeczności międzysektorowe

Gdy poprosisz tancerzy o biegunach, aby wymienili swoją ulubioną rzecz na temat bieguna, odpowiedź zawsze obejmuje społeczność. Ponieważ taniec na rurze rozpoczął się jako działalność poboczna, większość studiów zachęca do kultury akceptacji, w tym osób zajmujących alternatywne przestrzenie ciała i tożsamości płciowe. Kobiety nieustannie sobie radzą w studiach polowych, zauważają się nawzajem, współpracują przy choreografii, świętują swoje milowe sukcesy oraz dzielą się informacjami i poradami na całym świecie za pośrednictwem mediów społecznościowych. Społeczność ma charakter globalny, ponieważ tancerze na rurze są natychmiast przyjmowani do nowych studiów „home base” podczas podróży.

Pole jest naprawdę działaniem przekrojowym i wysoce integracyjnym. Kobiety ze wszystkich płci, kultur, grup wiekowych, ras, tożsamości i umiejętności mogą ogólnie uznać, że są dostępne. Międzynarodowa Federacja Sportu Biegunowego niedawno dodała kategorię para-biegunową do swoich Światowych Zawodów Biegunowych, w tym kategorie dotyczące osłabionej siły mięśni, niedoboru kończyn i zaburzeń widzenia. Zawody Canadian Pole Fitness Association i Pole Sport Organisation obejmują kategorie „Masters”, które są skierowane do uczestników w wieku 40+ i 50+. Wielu dzisiejszych liderów na biegunach i gwiazd rozpoczęło polowanie dopiero w późniejszym okresie życia, a niektórzy kontynuują praktykę do lat 70-tych. Ponieważ od kobiet oczekuje się zwykle spowolnienia, a nie przyspieszenia treningu fizycznego i ekspresji zmysłowej po ukończeniu seksualnego okresu rozrodczego, znaczenie starszych kobiet w społeczności Polaków jest bardzo wywrotowe.

Globalną społeczność biegunową można znaleźć w prawie wszystkich zakątkach rozwiniętego świata. Istnieją oczywiście bariery ekonomiczne, które uniemożliwiają całkowite włączenie, ale ogólnie rzecz biorąc, prawie każdy ma do dyspozycji duży słup, a wszystkich uczestników aktywnie zachęca się do przyjęcia i świętowania wszystkich aspektów siebie. Moim zdaniem zaangażowanie w społeczność zdecydowanie wspiera autentyczne życie.

TAK ALE …

Czy taniec na rurze jest wzmacniającą praktyką feministyczną? Dla mnie krótka, ale skomplikowana odpowiedź brzmi: TAK, ALE kontekst ma kluczowe znaczenie. Dlaczego, jak i kiedy kobiety decydują się na drążek, może uczynić to wzmacniającą praktyką, czy nie.

Duża część mojej nowej perspektywy pochodzi z dorastania podczas ruchu trzeciej fali. Jak wyjaśnia jeden z pisarzy, feminizm trzeciej fali dąży do włączenia i szacunku dla wyborów kobiet, a nie do potępiania zachowań, które pozornie popierają patriarchat (na przykład wybranie żony domowej lub striptizerki) [vi]. Feminizm trzeciej fali jest pluralistyczny i szanuje indywidualne samostanowienie i wybór; istnieją wyzwania dla tej perspektywy, biorąc pod uwagę, że nie ma wspólnego zestawu zachowań lub zasad, które można by uznać za „ścieżkę do wzmocnienia”. Każda feministka musi wybrać własną ścieżkę i zdecydować, w jaki sposób jej wybory mogą ją wzmocnić. Aby zagwarantować, że pozornie patriarchalne wybory, takie jak wybór praktyki egzotycznego bieguna, są naprawdę wzmacniające, musimy być czujni. Ten rodzaj feminizmu wymaga „każdej kobiety [nieustannie] zastanawiającej się nad własnymi pragnieniami i poważnego rozważenia, w jaki sposób jej wybory mogą odegrać rolę we wspieraniu lub kwestionowaniu systemu płci / płci” [vii].

Dzisiejsza pole position powstała z często wykorzystywanej sceny egzotycznego klubu tanecznego. Ale zaprosiłbym nowych widzów, którzy spotykają się z tańcem na rurze, aby zagłębili się i zakwestionowali swoje wcześniej pomyślane pomysły. Zadaj następujące pytania: jak porusza się tancerka i jakie emocje stara się wyrazić? Czy taniec jest zmysłowy? Szczęśliwy? Wrażliwy? Czy to, co widzę, jest wulgarne lub obiektywne? Jeśli tak, co sprawia, że ​​tak (i ​​czy jest to problematyczne)? Jakie uczucia wywołuje ruch i co takiego jest w występie, który sprawia, że ​​tak się czujesz? Spróbuj zastosować te same pytania do następnego tańca niepolarnego, jaki widzisz (pomyśl o gamie: kluby salsy, teledyski, reklamy, wesela - taniec jest wszędzie) i dokonaj krytycznych porównań. To nie jest łatwe zadanie, ale jest godne.

Krytyczne spojrzenie na dzisiejszą współczesną praktykę na biegunie pokazuje kobietom, które są teraz uprzywilejowane w agencji, aby wybrać sposób, kiedy i dla kogo wykonują - podczas gdy w większości przypadków tak nie było. Kobiety ponownie wykorzystały taniec na rurze jako działanie i na nowo zdefiniowały go w sposób, który ma dla nich sens. Polak stał się praktyką kontrolowaną przez kobiety dla mężczyzn, a nie dla mężczyzn. Bez wątpienia Polak umożliwia kobietom nawiązywanie pozytywnych kontaktów z innymi kobietami, odzyskiwanie własności i sprawowanie władzy nad ciałami i życiem oraz przywracanie zdrowych relacji z ich fizycznością. Polacy zbiorowo przeciwstawiają się patriarchalnym standardom w zakresie dopuszczalnego kształtu i zachowania kobiecych ciał. Kiedy kobiety budują siłę i łączność z rówieśnikami w pełnym szacunku, różnorodnym i integracyjnym środowisku, podnoszą się nawzajem, aby osiągnąć swoje cele i pewnie chodzić po świecie. Dla mnie jest to feministyczne poparcie w działaniu.

[i] Levy, Ariel. Kobiece świnie szowinistyczne: kobiety i wzrost ożywienia kultury. New York: Free Press, 2005.

[ii] Levy, powyżej, na str. 4

[iii] „Take Back the Night: London Abused Women's Centre wycofuje się z corocznego marszu z powodu demonstracji fitness na rurze”. London Free Press. 12 września 2016 r. Dostęp 7 grudnia 2017 r.

[iv] Chcę wyjaśnić, co rozumiem przez „upodmiotowienie” i „feminizm”, ponieważ samo stwierdzenie „taniec na rurze daje siłę” nie jest wystarczająco dobre i nie pomaga odpowiedzieć na pytanie, dlaczego. Definicja upodmiotowienia, którą lubię, to „proces stania się silniejszy i bardziej pewny siebie, szczególnie w kontrolowaniu własnego życia i dochodzeniu swoich praw”. Ryzykując nadmiernym uproszczeniem, feminizm jest filozofią społeczną i polityczną, dla której głównym celem jest osiągnięcie holistycznej równości płci. Oba dotyczą ćwiczeń i dostępu do władzy. Społeczeństwo patriarchalne jest przeciwne feminizmowi; ponieważ mężczyźni zajmują uprzywilejowaną pozycję, są w stanie uzyskać dostęp do władzy i możliwości zwykle odmawianych kobietom. Kobiety od najmłodszych lat uczy się, że duża część naszej wartości leży w naszych ciałach i że to, co z nimi zrobimy, będzie regulowane (a nie przez nas). Jeśli nie zastosujemy się do określonych norm fizycznych lub zachowań, ryzykujemy osąd i negatywną krytykę. Ten standard nie ma zastosowania do mężczyzn i powstaje nieodłączna nierówność. W związku z tym, gdy kobiety doświadczają większego zaufania, odzyskując własność i sprawowanie władzy nad ciałami, wyborami i sobą, stają się silniejsze. Zdobycie władzy w ten sposób pomaga zmniejszyć nierówności między płciami. W związku z tym wszelkie działania, o których można powiedzieć, że wzmacniają pozycję kobiet poprzez zapewnienie im narzędzi do sprawowania większej kontroli nad ich życiem, są moim zdaniem działaniem feministycznym.

[v] Lynn Garafola, „The Travesty Dancer in Nineteenth-Century Ballet”, Dance Research Journal 17/2 i 18/1 (1985–86) str. 35–40.

[vi] R. Claire Snyder-Hall, „Feminizm trzeciej fali i obrona„ wyboru ”. Perspectives on Politics, American Political Science Association, t. 8, №1 (marzec 2010), str. 255–261.

[vii] Snyder-Hall, powyżej, na str. 259